De Pietendriesmolen: eeuwen onder wind en wolken
Aan de rand van Knesselare, precies waar de dorpsgrenzen met Ursel en Aalter elkaar raken, staat een van de oudste houten staakmolens van Oost‑Vlaanderen: de Pietendriesmolen. Zijn geschiedenis gaat terug tot 1563. De molen stond oorspronkelijk op het uitgestrekte domein Goed Ter Pieten. De ligging op de dries – de klassieke driehoekige dorpsruimte – gaf hem mee zijn huidige naam: Pietendriesmolen. De molen zorgde destijds voor voedselvoorziening in het schilderachtige gehucht ‘Pietendries’, op de grens van Aalter-Brug, Ursel en Knesselare.
De Pietendriesmolen is een typische Oost-Vlaamse staakmolen, zonder balkon. Het is een (gesloten) teerlingmolen met een gevlucht van 24 meter diameter, die via een stel houten tandwielen telkens één van de twee koppels maalstenen van 1,5 en 1,4 meter aandrijft. Er zijn nog heel wat authentieke onderdelen in terug te vinden die ver terug gaan in de tijd. De trap naar de meelzolder bijvoorbeeld is echt al vele eeuwen oud.
In de 19e eeuw werd de molen intensief gebruikt, vooral nadat hij in 1880 werd gekocht door Petrus Taets, waarmee hij in handen kwam van de molenaarsfamilie Taets – een naam die in de streek nog altijd onlosmakelijk met de molen verbonden is. De geschiedenis van de Pietendriesmolen is niet compleet zonder Henri Taets (1881–1965), de man die er zijn leven lang werkte en die voor velen hét gezicht van de molen is gebleven. Henri bleef malen tot op 83‑jarige leeftijd, en was daarmee de laatste molenaar‑eigenaar van de Pietendriesmolen. De molen – in de volksmond ook Toatse Meuln – dankt zijn bijnaam rechtstreeks aan zijn familie. Met het overlijden van Henri Taets in 1965 kwam er een einde aan een lange molenaarsdynastie op de Dries wat meteen ook het stilvallen van de molen betekende. Tot vandaag blijft Henri’s naam verbonden met het erfgoedproject rond de Pietendriesmolen en wordt hij in de streek herinnerd als de man die generaties lang het ritme van de wieken bepaalde.
In 1968 werd de molen beschermd als monument, en in 1974 nam de gemeente Knesselare hem over. Molenrestaurateur Kris Wieme was een jaar of zes toen hij in de jaren 1980 voor het eerst op de Pietendriesmolen kwam met zijn vader. Zijn vader Roland was toen al in de weer op de site in Knesselare. Zij zorgden er voor dat de molen kan blijven draaien. Momenteel zijn er nog slechts twee bedrijven in ons land die dit beroep uitoefenen.
In 2024–2025 werd de Pietendriesmolen volledig gedemonteerd en grondig gerestaureerd, dit keer met de ambitie om hem opnieuw maalvaardig te maken. De molen keerde na deze ingrijpende werken terug naar zijn historische plek op de Dries, klaar om opnieuw uit te groeien tot een herkenningspunt in het landschap en een levend stuk erfgoed voor toekomstige generaties.
